11 January 2017

Όταν η καρδιά σταματά.

Εύχομαι να μην χρειάζονταν να μάθω για μια ακόμα φορά πόσο τσαγανό και δίψα για ζωή κουβαλούν τα παιδιά. Γιατί αν δεν χρειάζονταν να το μάθω, ο Ο. θα είχε τον μπαμπά του και όχι τις αναμνήσεις του μπαμπά του.
Τον Σ. δεν τον γνώρισα. Μοιραστήκαμε την ίδια αίθουσα σε μια από τις ομάδες μου στο Εργαστήρι, μπαμπάς που ακούει, επεξεργάζεται αλλά δεν μιλά. Την Χ., κατάλαβα ότι θα την μάθω καλά όταν με μάλωσε από την πρώτη στιγμή που δεν κράτησα την υπόσχεση μου να κρατώ τις ερωτήσεις για το τέλος, θυμωμένη όπως πάντα με τους αιώνιους εγωκεντρικούς Έλληνες γονείς. Τον γιο τους τον Ορέστη δεν τον ξέρω αλλά τον "ξέρω".
Όταν ένα βραδάκι που μασούλαγα αμέριμνη χτύπησε το τηλέφωνο, γνώρισα και τους τρεις σε μια καινούργια στροφή της ζωής τους. Ο Σ. μας είχε αφήσει, και η Χ. έπρεπε να εξηγήσει τα ανεξήγητα. Με ψυχραιμία και χωρίς ίχνος οίκτου και συναισθηματισμού της είπα ότι νόμιζα ότι θα την  βοηθήσει.Όταν έκλεισα το τηλέφωνο δεν μπορούσα να μιλήσω. Θυμάμαι όταν έκανα παιδί άρχισα να βάζω ζώνη για να είμαι πιο σίγουρη ότι θα είμαι καλά για εκείνο. Δεν μπορώ να μπω στην θέση μιας τέτοιας απώλειας ούτε καν να την σχολιάσω ως εκπαιδευτικός, αλλά θέλησα να μας πει η ίδια την εμπειρία της σαν βοήθεια για όποιον απεύχομαι να την χρειαστεί.

Σας παραθέτω λοιπόν αυτούσιο το κείμενο της και την ευχαριστώ από καρδιάς που μέσα σε όλο το χαμό είδε την δύναμη και το τσαγανό του παιδιού της σε όλο του το μεγαλείο. Άλλωστε αν δεν υπήρχε ο Ο. ο κόσμος της νομίζω θα ήταν πολύ ασχημότερος.



"Και ξημερώνει μια μέρα που ενώ περιμένεις ότι θα είναι σαν τις άλλες, με τα εύκολα και τα δύσκολά της, με το πρόγραμμα που έχεις κάπως ορίσει, γίνεται η πιο άσχημη μέρα της ζωής σου…. «Ξύπνα, πρέπει να πάμε στο νοσοκομείο». Ο άνθρωπος της ζωής σου κατάχλωμος, να μην μπορεί να φορέσει καν τα παπούτσια του, το ασθενοφόρο να μην έρχεται, το ταξί να αργεί, το παιδί να κοιμάται και εσύ να μην μπορείς να διανοηθείς τι θα ακολουθήσει. Στο νοσοκομείο λες ότι μάλλον παθαίνει έμφραγμα και οι γιατροί δεν μπορούν καν να το πιστέψουν γιατί είναι μόνο 35 χρόνων. Και ενώ όλοι προσπαθούν να σε καθησυχάσουν, 2 ώρες αργότερα σου λένε ότι δεν μπορούσαν να κάνουν κάτι. Τι; Πώς γίνεται αυτό; Μου κάνετε πλάκα; Έχουμε ένα παιδάκι 2,5 ετών, λίγο να αγγίξω το πόδι του, σας παρακαλώ, όχιιιιιιι.

Και μέσα σε κλάσματα δευτερολέπτου συνειδητοποιώ ότι στην ζωή μου δεν υπήρχε στιγμή που δεν προσπάθησα να «φτιάξω», να την φέρω στα μέτρα μου, λίγο αργότερα στα μέτρα μας… Όμως, τον θάνατο, πώς τον αντιμετωπίζεις; Πώς τον αλλάζεις, πώς τον φέρνεις στα μέτρα σου; Είναι τόσο απλό όσο και τραγικό. Δεν τον φέρνεις. Το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να τον δεις κατάματα, να τον αναγνωρίσεις, να τον δεχτείς και να τον αντιμετωπίσεις. Για εσένα και τους γύρω σου. Αν με ρωτήσει κάποιος τι σημαίνει το «για εσένα» ακόμα δεν μπορώ να απαντήσω. Όταν, όμως, οι γύρω είναι ένα παιδί 2,5 ετών, τότε νομίζω ότι ξέρω πολύ καλά τι έκανα, τι κάνω και τι θα κάνω. Εκτός της μητρικής ευθύνης, χρωστάω στο παιδί μου ότι είμαι όρθια. Αν δεν υπήρχε εκείνος, δεν ξέρω αν θα είχα καταφέρει να βγω από το σπίτι.

11.55πμ μου ανακοίνωσαν τον θάνατο του ανθρώπου μου, 12.15 πήρα τηλέφωνο όποιον γνώριζα να μου πει ποιον πρέπει να συμβουλευτώ. «Γεια σας, με λένε Παπαγεωργίου Χρυσούλα, έχω έναν γιο 2,5 ετών και μόλις πέθανε ο μπαμπάς του». Αυτό ήταν το μήνυμα στον τηλεφωνητή της «Μέριμνας» και μάλλον είναι η πιο δύσκολη φράση που έχω ξεστομίσει ποτέ. Δύο μέρες αργότερα τηλεφώνησα στην Ντίνα, απλώς και μόνο γιατί μου ενέπνεε εμπιστοσύνη. Κάποιους μήνες μετά βρήκα και έναν άλλον άνθρωπο, τον Δημήτρη, με τον οποίο μιλάμε κάθε 3 βδομάδες για τον Ορέστη κυρίως και σιγά σιγά για εμένα. «Την αλήθεια, αυτήν θα πείτε. Θα του εξηγήσετε την έννοια της ζωής και του θανάτου. Ο μπαμπάς δεν θα ξαναέρθει γιατί σταμάτησε η καρδιά του και όποιος δεν έχει καρδιά δεν μπορεί να περπατήσει, να γελάσει, να κλάψει, να παίξει….». Μάλλον τα πιο σκληρά λόγια είναι και τα πιο απλά. Περίμενα το παιδί να έρθει με το σχολικό 4.20. Κάθε μέρα τον έπαιρνε ο μπαμπάς του…. Πώς θα του το πω όταν θα με ρωτήσει πού είναι ο μπαμπάς. Έρχεται το σχολικό και το παιδί μου δείχνει την μεγαλύτερη ωριμότητα. Θεωρητικά δεν ξέρει τίποτα. Όμως, πέφτει στην αγκαλιά μου και με σφίγγει. Και τρέχουν δάκρυα και από των δυο τα μάτια, χωρίς να λέμε κουβέντα. Και ύστερα οι δυο μας στο σπίτι, να προσπαθούμε μαζί να καταλάβουμε τι μας έχει συμβεί. Να ακούει την μηχανή ενός GolfΚαι να νομίζει ότι μπορεί να είναι ο μπαμπάς. Να έρχεται η νέα μέρα και να περιμένει ότι τα πράγματα μπορεί να αλλάξουν. Όχι μόνο εκείνος, και εγώ μαζί… Και μαζί να επαναλαμβάνουμε τις ίδιες φράσεις… «Ο μπαμπάς πέθανε. Σταμάτησε η καρδούλα του και δεν θα ξαναέρθει. Θα τον σκεφτόμαστε, θα νιώθουμε πόσο μας αγαπούσε και πόσο τον αγαπάμε, θα τον βλέπουμε στις φωτογραφίες και θα τον σκεφτόμαστε.» Και να σας πω την αλήθεια, εκείνος το πήρε απόφαση γρηγορότερα από εμένα.

Δεν θα σας κουράσω. Μου είναι άλλωστε δύσκολο να σκεφτώ τι είναι πιο χρήσιμο να σας πω και τι να παραλείψω. Ακριβώς γιατί κάθε στιγμή που περνάει μου φαίνεται εξίσου σημαντική με την προηγούμενη. Αν έχει σημασία να κρατήσετε κάτι, είναι το παρακάτω. Ποτέ να μην βρεθείτε στην θέση μου. Αν, όμως, αυτό συμβεί, τότε να έχετε ένα πράγμα στο μυαλό σας. Τα παιδιά μας είναι μικροσκοπικά, δεν είναι, όμως, άμυαλα.Μπορεί να είναι ωριμότερα από εμάς, αρκεί να τους δώσουμε την δυνατότητα να το δείξουν. Η αλήθεια, με απλές κουβέντες, είναι το καλύτερο εφόδιο. Στεναχωρηθείτε ελεύθερα και πείτε το στο παιδί σας. Θα νιώσει ότι έχει κάθε δικαίωμα να στεναχωριέται και αυτό. Κλάψτε μαζί του, θα καταλάβει ότι το να εκδηλώνουμε τα συναισθήματά μας είναι ότι πιο φυσιολογικό και λυτρωτικό. Αφήστε το να ξεσπάσει τα νεύρα του και την θλίψη του. Μήπως εμείς δεν θέλω μερικές φορές να τα σπάσουμε όλα; Κρατήστε αναμνήσεις και βοηθήστε το να έχει και εκείνο τις δικές του. Χτίστε μαζί και κρατήστε τα όμορφα και τα άσχημα. Αυτό είναι η ζωή στην ολότητά της.

Ο γιος μου είναι τώρα 4 χρονών. Αναγκάστηκε να ωριμάσει, ίσως, λίγο νωρίτερα από κάποια άλλα παιδιά. Έχει πλήρη επίγνωση τι μας έχει συμβεί και αν για κάτι είμαι περήφανη είναι για τις φράσεις και τα δάκρυα του παιδιού μου όταν αναρωτιέται γιατί μας συνέβη αυτό, όταν μιλάει για την στενοχώρια του και λίγο αργότερα συζητάει μαζί μου την τάδε ή την δείνα ανάμνηση του μπαμπά του που τον κάνει χαρούμενο. Και μάλιστα δεν το συζητά μόνο μαζί μου. Έχει την άνεση να το κουβεντιάσει με τους φίλους του στο σχολείο και μάλιστα να τους εξηγήσει τι έγινε. Έχει την δύναμη να αγκαλιαστούν όλοι μαζί και να μεταφέρουν ο ένας στον άλλον την αγάπη τους. Σε έναν κόσμο τόσο άδικο και δύσκολο, ας εμπιστευτούμε τα παιδιά μας και ας τα αφήσουμε να δουν την αλήθεια, να την νιώσουν και να την εκδηλώσουν. Νομίζω ότι κάπως έτσι θα γίνει ο κόσμος μας καλύτερος.  Χ. Π."

11 October 2016

Το φιδάκι της αγρύπνιας!

Πέρασε ένας μήνας από τότε που η Νάσια (βλέπε νεογέννητη κόρη) αποφάσισε να έρθει στο μάταιο τούτο κόσμο. 
Πέρασε ένας μήνας από τότε που ξεχάσαμε οικογενειακώς τον σερί ύπνο και μαγευτήκαμε από το πως είναι να μεγαλώνει η παρέα.

Μπορεί να κοιμόμαστε σαν τους φαντάρους όπου ακουμπήσει ο ώμος μας, να μαζεύουμε περίεργα υγρά από όλο το σπίτι και τα ρούχα μας πλέον αν πλένονται με υποαλλαεγικο απορρυπαντικό που μυρίζει το τίποτα αρχίσαμε όμως να βλέπουμε πως είναι να πολλαπλασιάζεται η αγάπη και να μεταλλάσσεται η σκέψη για το τι έχει ανάγκη ο καθένας μας.

Το πιο σημαντικό από όλα για μένα είναι το πως το μεγαλύτερο παιδί μας ξαφνικά "ψήλωσε", και είδαμε πόσο ωραίο είναι να μπορεί να λεκτικοποιεί τι συναισθήματα του και να γίνονται αποδεκτά χωρίς παρατράγουδα. 

Κάπου ανάμεσα σε πάνες θηλασμούς και νανουρίσματα βρήκαμε ευκαιρία να φτιάξουμε κάτι όμορφο οι δυο μας. Κάτι εύκολο αλλά πολύ δημιουργικό.






Τα υλικά μας: μια παλιά πάνα της Νάσιας, μαρκαδόροι (υφασμάτων αν έχετε), playmobil, αυτοκινητάκια ή καπάκια ή ότι άλλο θα μπορούσε να γίνει πιόνι και ένα τεράστιο ζάρι από αφρολέξ!



Όλα αυτά έφτιαξαν ένα υπέροχο φιδάκι, ευκαιρία για να γράψει το παιδί αριθμούς, να σκεφτεί το πως θα στήσει τα φίδια και τις σκάλες σωστά, να κινηθεί αφού το τεράστιο ζάρι μας θέλει κυνήγι και να καμαρώσει για το χειροποίητο παιχνίδι που πάει παντού! Διπλώνεται και μπαίνει μαζί με μικρό ζάρι και πιόνια ακόμα και στο τσαντάκι της μαμάς και μας σώζεις την αναμονή για τον παιδίατρο.



Για νυσταγμένη και παραπονεμένος καλά τα πήγαμε! Το δικό μου πιόνι ήταν μια εγγυος playmobil (στο μυαλό κάποιου μάλλον η Νάσια ήταν καλύτερα στην κοιλιά μου...).



Καλό μας φθινόπωρο!


05 September 2016

'Εσο έτοιμος.

Μεγαλώνοντας ένα παιδί είναι πραγματικά ευτυχία να επιβεβαιώνονται όσα ξέρεις στην θεωρία και πολύ προκλητικό να ακυρώνονται όλα όσα έχεις χτίσει στο μυαλό σου νομίζοντας ότι η γονεικότητα προγραμματίζεται!


Η Μοντεσσόρι καλή της ώρα είχε μιλήσει για τα παράθυρα ευκαιρίας ή τις γνωστές ευαίσθητες περιόδους. Και το έχω δει με τα μάτια μου όλες τις φορές, το παιδί να μαθαίνει αβίαστα, άκοπα, παθιασμένα σχεδόν εμμονικά αυτό που το ενδιαφέρει πράγματα.
Αυτό που είδα όμως και με συγκλόνισε και ίσως είναι το κλειδί για την ήρεμη ζωή ενός παιδιού είναι η ετοιμότητα. Να είναι έτοιμο για τις αλλαγές και για το καινούργιο. Το σχολείο εν προκειμένω...
Αν ένα παιδί είναι έτοιμο να μπει σε ομάδα δεν είναι κάτι που θα το δούμε στην πόρτα του σχολείου. Είναι κάτι που θα το βλέπουμε καθημερινά για καιρό πριν μπει στο κατώφλι του σχολείου, στην παιδική χαρά, με τα ξαδέρφια του, στο σπίτι. Θα το δούμε στο βλέμμα του που πριν κοιτούσε το παιχνίδι το αντικείμενο και το γονιό και τώρα αναζητά τον άλλον, που είναι κοντά του σε ηλικία και παρατηρεί τι συμβαίνει κοινωνικά γύρω του. Το παιδί που είναι έτοιμο να φύγει πρέπει να μπορεί να εκφράσει τα συναισθήματα του, και εν μέρει να τα αντιμετωπίσει με ηρεμία.
Θέλει δουλειά για να μπορεί να φύγει και να μπορούμε να το αφήσουμε κι εμείς να φύγει. όταν είναι έτοιμο το ενδιαφέρον για τον άλλον είναι τόσο δυνατό που θα νικήσει την σταδιακά την αγωνιά για το καινούργιο.
Αν λοιπόν κάτι μπορεί να μας βγάλει από το δίλημμα να βάζουμε πρόωρα τα παιδιά σε ομάδες και απασχολήσεις είναι να μπορούμε να εξασκηθούμε στο να αναγνωρίζουμε πότε είναι έτοιμα για κάτι τέτοιο και όχι ποιες είναι οι δικές μας προσδοκίες για το πότε πρέπει να ξεκινήσουν χορό σχολέιο αγγλικά και πιάνο. Στις μικρότερες ηλικίες τα θέλω τους απέχουν από το οργανωμένο και το προγραμματισμένο και το θέλουμε αυτό πολύ να συμβαίνει, γιατί μόνο όταν το παιδί αυτοκατευθύνεται δείχνει και το πραγματικό του ενδιαφέρον και μπορούμε να το βοηθήσουμε να πάει προς τα εκεί πριν κλείσει αυτός ο κύκλος ανεπιστρεπτί.
Σπεύδε βραδέως λοιπόν για τα παιδιά μας γιατί όταν είναι η ώρα τους τα πράγματα θα πάρουν τον δρόμο τους. Το "θα συνηθίσει" πάντα με ενοχλούσε σαν έκφραση και ειδικά όταν μιλάμε για παιδί. Με παραπέμπει στη μονόχνοτη ενήλικη ζωή που καθόλου δεν ταιριάζει σε έναν μικρό άνθρωπο που διαμορφώνει τώρα την εικόνα του για τον κόσμο.
Καλή χρονιά, σχολική, σπιτική ή όπως αλλιώς την επιλέξετε κοιτώντας τα παιδιά σας στα μάτια!


21 May 2016

Το παιδί: ΔΙΗΜΕΡΟ ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ ΓΙΑ ΠΑΙΔΑΓΩΓΟΥΣ ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΜΟΝΤΕΣΣ...

Το παιδί: ΔΙΗΜΕΡΟ ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ ΓΙΑ ΠΑΙΔΑΓΩΓΟΥΣ ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΜΟΝΤΕΣΣ...: ΔΙΗΜΕΡΟ ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ ΓΙΑ ΠΑΙΔΑΓΩΓΟΥΣ ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΜΟΝΤΕΣΣΟΡΙΑΝΟ ΥΛΙΚΟ ΤΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ ΣΤΟ FAMILINK ΧΟΛΑΡΓΟΥ. Η γλώσσα είναι κάτι παραπάνω από τη...

ΔΙΗΜΕΡΟ ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ ΓΙΑ ΠΑΙΔΑΓΩΓΟΥΣ ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΜΟΝΤΕΣΣΟΡΙΑΝΟ ΥΛΙΚΟ ΤΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ ΣΤΟ FAMILINK ΧΟΛΑΡΓΟΥ.


Η γλώσσα είναι κάτι παραπάνω από την γραφή και την ανάγνωση, είναι επικοινωνία και κατανόηση ότι η σκέψη μας μπορεί να ειπωθεί, να αποτυπωθεί και να διαβαστεί. Η γνωριμία με τον κόσμο της γλώσσας πρέπει να γίνεται αβίαστα και σαν συνέχεια της ανάγκης του παιδιού να εκφραστεί, όχι σαν άσκηση και προϋπόθεση για την είσοδο στο δημοτικό. Για να γίνουν όλα αυτά ξεκινάμε νωρίς όταν υπάρχει το αβίαστο ενδιαφέρον του παιδιού για την γλώσσα. Το σεμινάριο θα είναι βιωματικό και θα διαρκέσει 2 ημέρες.

ΣΕ ΠΟΙΟΝ ΑΠΕΥΘΥΝΕΤΑΙ; 
Σε παιδαγωγούς/ειδικούς παιδαγωγούς/νηπιαγωγούς/βρεφονηπιοκόμους και όσους δουλεύουν κοντά σε παιδιά 2-6 ετών. Η ομάδα λόγω του βιωματικού χαρακτήρα θα παραμείνει μικρή.

ΔΟΜΗ ΣΕΜΙΝΑΡΊΟΥ:
• Θεωρητική προσέγγιση: Η ευαίσθητη περίοδος για γλώσσα, ηλικία που εμφανίζεται, χαρακτηριστικά ανά ηλικία και η προετοιμασία στις μικρές ηλικίες.
• Υλικό, ασκήσεις και παιχνίδια της γλώσσας ανά ηλικία.
• Οδηγίες κατασκευής υλικού γλώσσας
• Πρακτική πάνω στο μοντεσσοριανό υλικό της γλώσσας
• Παρακολούθηση εποπτικού υλικού και συζήτηση.

ΠΟΤΕ;
Σαββάτο 11/6/2016 Ώρα: 10.00-14.00 Και Κυριακή 12/6/2016 Ώρα: 10.00-14.00
(Η προσέλευση θα γίνεται στις 9.30 και θα κάνουμε 20λεπτο διάλειμμα στις 12 για ένα μικρό σνακ.)

ΠΟΥ;
Στο FAMILINK- ΣΕΡΙΦΟΥ 14 Χολαργός. Δηλώσεις συμμετοχής στα τηλ: 6945264609, 210 6533169

ΚΟΣΤΟΣ:
70 ευρώ και για τις 2 ημέρες.

Παρέχεται βεβαίωση συμμετοχής εφόσον γίνει ολοκληρωμένη παρακολούθηση.

04 April 2016

ΟΜΑΔΕΣ ΓΟΝΕΩΝ ΣΤΟ FAMILINK ΧΟΛΑΡΓΟΥ ΜΑΙΟΣ-ΙΟΥΝΙΟΣ 2016.



Τα παιδιά δεν έρχονται με οδηγίες χρήσης. Και πολύ καλά κάνουν! Δεν υπάρχουν μέθοδοι και λύσεις που πιάνουν σε όλους γιατί κάνεις μα κανείς μας δεν είναι ίδιος. Υπάρχουν όμως πράγματα που μπορούμε να αναζητήσουμε σε ένα παιδί και τρόποι να καταλάβουμε την ξεχωριστή αυτή παιδική ηλικία. Και έτσι θα πλησιάσουμε την ουσία του πράγματος, το να είμαστε πιο κοντά στο να χτίσουμε μια υγιή σχέση με το παιδί και τον εαυτό μας μέσα στην οικογένεια.
ΤΕΤΑΡΤΗ 11/5/2016 ώρα 18.30-20.30 : «Οι βάσεις». Θα αγγίξουμε όλες τις αναπτυξιακές ανάγκες του παιδιού ανά έτος ζωής έως 6 ετών όσον αφορά το σώμα, το νου και το συναίσθημα. Η συνάντηση αυτή θα είναι η βάση για όλες τις υπόλοιπες καθώς θα δώσουμε όλες τις αναγκαίες πληροφορίες.
ΤΕΤΑΡΤΗ 19/5/2016 ώρα 18.30-20.30 : «Η παρεξηγημένη ανεξαρτησία». Τι εννοούμε όταν λέμε ανεξαρτησία σε ένα παιδί. Πότε την αναμένουμε και πως θα φτάσουμε σε αυτήν με τον υγιή τρόπο; Τι ρόλο παίζουν οι πρώτοι μήνες και το στήσιμο ενός σπιτιού που φιλοξενεί ένα παιδί πρώτης ηλικίας;
ΤΕΤΑΡΤΗ 24/5/2016 ώρα 18.30-20.30: «Ο λόγος, η γλώσσα και η επικοινωνία». Επικοινωνία δεν είναι μόνο η ομιλία. Πως χτίζουμε γερές βάσεις στην επικοινωνία με το παιδί και πως βοηθάμε να γνωρίσει την γλώσσα και όλες τις εκδοχές της (προφορικός λόγος, έκφραση, άρθρωση και σύμβολα) με φυσιολογικό τρόπο από το σπίτι. Τα εμπόδια που βάζουμε στην γλώσσα και πότε ανησυχούμε.
ΤΕΤΑΡΤΗ 1/6/2016 ώρα 18.30-20.30 : «Τα συναισθήματα». Υπάρχουν καλά και κακά συναισθήματα. Μπορεί και πρέπει ένα παιδί να βλέπει την εκδοχή όλων των συναισθημάτων και πως θα το βοηθήσουμε να τα αναγνωρίσει σταδιακά. Είναι πολλές από τις «δύσκολες» συμπεριφορές ένα κομμάτι της συναισθηματικής νοημοσύνης που δειλά δειλά αναπτύσσεται;


ΠΟΙΟΣ; Τις ομάδες συντονίζει η Νομικού Ντίνα, μοντεσσοριανή παιδαγωγός. To αναλυτικό βιογραφικό και την δουλειά της μπορείτε να βρείτε στο http: http://thechildin.gr/

ΠΟΥ; Στο Familink (www.familink.gr) Σερίφου 14, 155 62 Χολαργός, Αθήνα
Τηλ κρατήσεων: 210 6533169 - 6945264609 (Ευσταθία Τσαπαρέλη).

ΚΟΣΤΟΣ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗΣ: 15 ευρώ /συνάντηση

14 January 2016

Το παιδί: Το μανταρίνι - η επιστροφή!

Το παιδί: Το μανταρίνι - η επιστροφή!: Μαζί με το λάδι φέραμε προίκα και πεντανόστιμα μανταρίνια από το χωριό. Και ο Δημήτρης που κάποτε τα καθάριζε μετά μανίας αλλά δεν τα δοκίμα...

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
Creative Commons LicenseΑυτό έργο χορηγείται με άδεια Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivs 3.0 Ελλάδα.